..กาลครั้งหนึ่ง..
หลายคืนก่อนก้อนอนไม่ค่อยจะหลับ
กระส่ายกระสับ..เครียดมากๆ
คือถึงแม้จะไม่ได้หวังว่าจะติดแต่พี่รหัส(พี่บุ๊คPI'13)กะป๊าบอกว่าให้คิดว่าเราติดให้นึกภาพว่าเราติดแล้วเราก้อจะติด
แต่ม๊าบอกว่าให้ทำใจไว้บ้าง
ทั้งที่ตอนแรกไม่หวังแต่ป๊ากะพี่พูดงั้นก้อเลยหวัง
แต่แบบว่าเราเตรียมตัวไม่พร้อมเลย หนังสือก้อไม่ค่อยอ่าน
เราก้อเลยสับสนตัวเอง ความคิดตีกันในหัว
โซ่A:อาจจะติดก้อได้น่ะ ถ้าเราวาดภาพว่าเราติด ไม่ใช่แค่อยากติด ในหนังสือท๊อปซีเครตเค้าบอก
โซ่B:แต่แกไม่ได้อ่านหนังสือนะเว้ย เล่นแต่เอ็ท+เฟสบุ๊ค
บลาๆๆๆ
(โดดเรียนครึ่งวันเช้า)
ตอนเช้านั่งรอผลก้อยังไม่มา
เลยไปตัดไหม(ฟันคุด) หมอนัดไว้
นั่งๆรอคิวไปก้อลืมเรื่องผลไปแล้ว
อยุ่ๆเพื่อนก้อโทมาบอกว่าติด
อารมนั้นคือวูบบ..แบบว่าแหกปากลั่นแบบว่า"ไม่เชื่อๆๆๆ ไม่เชื่อรูหูตัวเอง ไม่จิงๆๆๆ..น่าตาเราดีที่สุด"(เยอะไป!!)
คนไข้คนคนอื่นเค้าก้อมองหน้าว่าอีเด็กนี่มันเปนบ้าไร
ก้อเลยโทกลับบ้านให้ป๊าดูให้..ป๊าก้องงแบบว่าลนๆเปิดไม่ถูกอีก - -*
จังหวะเดียวกะที่หมอเรียกพะดี
พอตัดไหมเสร็จก้อวิ่งจู๊ดดขับรถบึ่งกลับบ้าน
พอดูผลว่าติดจิงๆป๊าก้อเข้ามากอดบอกว่าเก่งมากลูก แล้วก้อลูบหัว
น้ำตาก้อไหลจู๊ดด
...หลังจากนั้นตอนไปที่สธ.ก้อถามเค้าว่า "โทษน่ะค่ะคือว่าตั้งแต่ที่เค้าประกาศผลมาเคยมีประกาศผิดไม๊ค่ะ??"
พอเข้าค่ายก้อยังคิดอยู่ว่าเค้าจะเอาออกไม๊(ถึงชาวบ้านจะบอกว่าไม่เอาออกแล้วเพราะคนไม่ถึงโควต้า)
ก้อยังกังวลอยู่
ต้องรอจนประกาศตัวจิงก่อนถึงจะมั่นใจ
ตอนนี้ก้อกังวลว่าเกรดจะไม่ถึง(ยังไม่มั่นใจอยู่ดี)
...จนทุกวันนี้ก้อยังไม่เชื่อเลยว่าตัวเองติดจิงๆ
ต้องให้ได้เข้าไปเรียนก่อน
แต่ไม่แน่หรอก!! เรามันม้านอกสายตา
บางคนก้อดีใจด้วย บางคนหาว่าซุ่ม บางคนว่าเพราะโชคชะตาบ้าง มั่วข้อสอบเก่งบ้าง
ตอนแรกไม่กล้าไปรร.เลยอะ ทำตัวไม่ถูกเพราะเพื่อนที่เค้าหวังจิงๆไม่ติด
ก้อเลยโทไปร้องไห้กับเพื่อนที่ไม่ติด..กลายเป็นว่ามันต้องมาปลอบเราไม่ใช่เราปลอบมัน
เรารู้ตัวเองดีที่สุดว่าเราทำอะไร
ถึงแม้ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดอยากเป็นหมอเลย พอม.6ก้อยังไม่รุเรยว่าอยากเป็นอะไร อยากเรียนอะไร
พอเราติดแล้วก้อเหมือนว่าเราได้โอกาสในขณะที่คนอีกตั้งมากมายอยากมีโอกาสตรงนี้แต่เค้าไม่ได้
ก้อเลยอยากเป็นหมอตอนติดแล้วเนี้ยแหละ
เราก้อจะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด..ที่ผ่านมาเล่นเยอะ ต่อไปนี้ก้อจะอ่านหนังสือมากขึ้น
ป๊าม๊ายังเชื่อว่าลูกสาวจะเป็นหมอที่ดีได้ เค้าไม่หวังให้เป็นหมอที่เก่ง เค้าอยากให้เป็นหมอที่ดี และถือว่าช่วยทำความฝันของเพื่อนด้วย
ญาติเราที่เค้าถือศีลชอบทัวร์ธรรมะบอกว่าเรามีบุญที่ได้มีโอกาสได้ช่วยชีวิตคนอื่น(เค้าไม่คิดว่าเรามีบุญที่เราสอบติด..มองโลกในแง่นี้บ้างแล้วรุสึกสุขใจแฮะ!)
..เฮ้ย!!ตอนแระจะเล่านิดเดียวมันยาวแล้วอะ
จบละงั้น!!
